PUISI UNTUK BAPA YANG SEKARANG SENG TAU ADA DI MANA
Dari kursi empuk yang perkasa
Bataong-taong katong gelisah seng berdaya
Katong buang suara, percuma
Mengeluh, sia-sia
Katong mau mengadu lai par sapa
Selain orang yang katong percaya padamu bapa
Beta menulis ini karena beta gelisah
Rakyat Jazirah Leihitu gelisah saban waktu
Para pengendara menderita setiap kali lewat jembatan itu
Waktu bapa nae panggung
Katong samua taru harapan
di bapa pung punggung
Katong samua baharap bapa mampu
Membayar katong samua pung keluh
Di atas kursi empuk nan perkasa yang bapa duduki
Katong baharap bapa bisa tebusi janji
Katong baharap bahwa bapa
bisa lia katong yang ada di bawah
Waktu Katong lia bapa dari bawah,
di saat bapa bicara banya di lapangan merdeka
Katong berdoa par yang maha kuasa
Supaya bapa bisa dapa jabatan
yang biking bapa bahagia sebagai jembatan
Tapi di saat bapa su bahagia
katong barasa bapa su lupa katong
yang sekarang dalam keadaan sengsara
Katong barasa kayak bapa ada tatawa
di atas katong pung luka-luka
Manari di saat katong talang pahitnya air mata
Puisi ini beta tulis untuk bapa yang seng tau sakarang ada di mana
Beta harap dari puisi ini
Bapa bisa datang mengente katong rakyat Jazirah kembali
Yang sekarang ini terpaksa harus menelan pahitnya air mata
Sakinya duka lara yang manucu di dada





